سلام آقا!

وقت دارید کمی بنشینید پای حرفهای من؟ اگر وقت ندارید همین حالا بگویید که من دلم را خوش نکنم که دارم برای شما می نویسم و خواننده ام شمایید... اگر وقت ندارید و حرفهای منِ بی سر و پا را خوش ندارید بشنوید؛ همین جا بگویید و راحتم کنید از این التهاب افتاده در دل... نه اینکه انتظار داشته باشم بعد از هر پست برام کامنت بذارید و حرفهام را جواب بدید ها ...نه! فقط همین که بدانم می شنوید این حرفهای نشسته به موج های الکترونیکی را...کافیست برام!

راستش را بخواهید فکر کردم حالا که عصر ارتباطات است ، پست های این وبلاگ شاید زودتر برسد به دستتان از نامه ای که به رود بندازم و نائبتان را واسطه کنم!...

اصلا آقا ما چیمان کمتر است از آنهایی که وبلاگ می زنند و همه چیز می گویند جز حرف حساب؟ چیمان کمتر است از آنهایی که فکر می کنند دنیا شکل یک قلب تیر خورده است و وبلاگهایشان یک خط در میان «آی لاو یو»! ... خدا وکیلی آقا چیمان کمتر است؟...

حالا که هر کسی از راه می رسد، برای خودش وبلاگی به هم می زند و هر چه می خواهد می نویسد در آن؛نگو که نمی شود من هم چند خط برای شما بنویسم...

بین این همه وبلاگهای رنگاوُرنگ بگذار یکیش هم این طور رقم بخورد... بی خیال مردم زمانه که تا کسی از تو حرف بزند هزار جور حرف در می آوردند برایش؛  از امل و متحجر گرفته تا حجتی و دکان باز کرده !(حضرت عباسی چقدر غریبید آقا، که حرف زدن از شما هم – حتی- سخت است این روزها...)

...

چه داشتم می گفتم؟ ...ها! حرف نامه بود...قول می دهم زیاد وقتتان را نگیرد آقا؛ فقط به اندازه حرفهای مانده در دل و شکوه های مانده در گلو... با شما نگوییم هم که کسی نمی ماند برایمان!

چه شد آقا ؛ جواب ندادید؟ وقت دارید بنشینید پای حرفهای من...؟!